Deze website maakt gebruik van functionele cookies. Klik hier voor meer informatie.
Akkoord
  1. Hoi! Mijn naam is Heleen en ik woon en werk alweer vijf maanden in Israël

    30 january 2020
    Hoi! Mijn naam is Heleen en ik woon en werk alweer vijf maanden in Israël

    Bij Stichting Aleh in de Negev-woestijn doe ik vrijwilligerswerk. Vijf van de elf maanden zijn alweer voorbij. Ik werk hier in een huis waar jongens met een handicap wonen. Ik doe dit samen met werkers van Joodse en Arabische afkomst en 'benot sheruts'. Dat zijn joodse meiden die, meestal om religieuze redenen, ervoor kiezen niet het leger in te gaan maar bij een instelling te gaan werken en op die manier het land te dienen. Deze meiden spreken vaak goed Engels wat het makkelijker maakt om een praatje te maken of om te vertalen wat de collega in het Hebreeuws zegt. Ik voel me bevoorrecht dat ik op deze manier een kijkje in de Joodse en Arabische cultuur mag hebben en vragen mag stellen.

    Ik ben hier dus al bijna een half jaar en heb de afgelopen maanden veel bijzondere dingen meegemaakt en gezien. Zo heb ik de Joodse feestdagen mee mogen vieren, hier in het land prachtige plekken mogen bezoeken en was ik uitgenodigd bij een collega die in een kibboets vlakbij Gaza woont. Verder is er de mogelijkheid om mij te verdiepen in de geschiedenis van Israël en de Joodse cultuur door bijvoorbeeld musea te bezoeken,  kan ik vriendschappen opbouwen met mensen uit verschillende landen en nog veel meer bijzondere dingen. Ik heb het erg naar mijn zin en heb nog allerlei ideeën en plannen van plekken die ik wil bezoeken. Ik vind het fijn dat ik de tijd heb om echt het land te leren kennen.

    De grootste reden waarvoor ik hier ben, en waar ik de meeste voldoening uit haal, is het werken met de gehandicapten. Ik leer ze elke dag een beetje beter kennen en zij mij. Ik zal een leuk voorbeeld geven dat mijn dag altijd beter maakt. Een jongen op de groep is blind, maar wel mobiel. Wanneer hij aan iemand ruikt kan hij weten wie het is. Tegenwoordig ga ik soms stil naast hem zitten (als ik mijn stem gebruik weet hij gelijk wie ik ben). Hij ruikt dan wie ik ben, zegt mijn naam en begint dan altijd hetzelfde liedje te zingen waar ik aan mee moet doen. Hij moet dan ook altijd een beetje lachen. Dit soort momentjes vind ik goud waard. Ik heb er nu mijn draai goed gevonden en ik kan inmiddels ook een aantal woorden Hebreeuws, wat de verbale communicatie een stuk makkelijker maakt.

    Ik vind het bijzonder hoe ik samen met de Joodse en Arabische werkers in één huis samen kan werken voor hetzelfde doel; dat de bewoners een zo goed mogelijk leven hebben.

    Heleen volgt een tussenjaar. Lees meer over korte- en lange termijn uitzendmogelijkheden.