Deze website maakt gebruik van functionele cookies. Klik hier voor meer informatie.
Akkoord
  1. In de vuurlinie | Blog van Jannie

    22 may 2021
    In de vuurlinie | Blog van Jannie

    Fotocredits: http://www.apimages.com/

     

    Sinds dinsdagavond er zijn luchtaanvallen op Tel-Aviv waar ik woon. De hele dinsdagnacht was het onrustig en ik had geen idee wat mij te wachten stond. Mijn huis heeft geen schuilkelder dus  heb ik mijn voordeur opengedaan om bij een aanval te kunnen schuilen in het trappenhuis van mijn flat. In het trappenhuis stonden meerdere mensen en op een gegeven moment mocht ik samen met de anderen schuilen bij een buurman die wel een schuilkelder heeft. Als je daar met 10 mensen bent krijg je het ook Spaans benauwd. Als het weer rustig is wens je elkaar een goede nacht en ga je weer naar je eigen huis.

     

    Al gauw ging het alarm opnieuw af en dit keer bleef de deur van de buren gesloten. We zaten dus weer met z'n allen in het trappenhuis. De deur van mijn huis was open en mijn bovenbuurman  keek naar binnen en zei: "Dit huis heeft stevige muren, laten we hier gaan zitten." En toen zaten er plotseling 6 vreemde volwassen mensen in mijn huis en 2 kinderen van mijn bovenbuurman die ik al kende. Wat was ik dankbaar dat ik een shelter kon bieden voor iedereen. Het voelde als familie.

     

    Na twee uur van in en uit bed werd het tegen de ochtend rustig. Ik was moe en voelde dat ik niet naar mijn werk moest gaan. Alle begrip bij Kite Pride. Gelukkig was iedereen daar ongedeerd de nacht door gekomen. Donderdag ben ik op een andere werkplek, Red Carpet, en daar was het erg onrustig. De vrouwen die het centrum bezoeken waren erg gespannen. Zij leven veelal op straat en waar zouden zij kunnen schuilen? Bid voor deze vrouwen die geen veilig thuis hebben in deze dagen. Wat hadden ze zin in een maaltijd en wat waren ze blij dat ze zich konden douchen.

     

    Terug naar huis vanuit Red Carpet dacht ik weet je wat ik ga nog even naar de zee met bus 4. Het was heel gek, maar het was net of een zachte hand mij naar de andere kant van de weg bracht om bus 4 naar huis te nemen. Hij kwam er ook net aan. Ik was nog geen 5 minuten thuis of het luchtalarm ging opnieuw af. Mijn buurman stond al voor mijn deur met zijn lieve hond en de andere buren volgden. Twee keer moesten we die middag schuilen bij elkaar. 's Avonds ging het alarm opnieuw af. Weer de deur open. Wat een dankbaarheid en een respect heb ik gezien bij mijn buren. Wat ben ik gezegend met een huis met stevige muren.God wist het van tevoren.

     

    Wat ben ik dankbaar dat ik de kinderen van mijn buurman mocht troosten en in mijn armen mocht houden. Wat hebben de kinderen van Israël veel te verduren. Niet alleen zij maar ook de kinderen in de gebieden waar hevig gevochten wordt. Bid voor de kinderen waar ook ter wereld die zo onder traumatische spanningen leven. Ik heb het zelf gezien. Geef dat er mensen in hun buurt zijn die kunnen troosten.

     

    Ik sloeg van de week een bladzijde om van mijn kalender en daar stond op: YOUR LOVE IS TO STAY HERE. Dat was een prachtige bevestiging voor mij. Op mijn werkplekken kom ik in aanraking met Joodse en Arabische mensen, we delen onze liefde en onze zorg met elkaar. Wat een genade. Ik hoop dat wat ik schrijf zal bijdragen aan andere verhalen dan wat we in de krant lezen.

     

    God heeft Israël en al zijn inwoners lief.

     

    Psalm 91 is mij in deze dagen tot troost en bemoediging.