Deze website maakt gebruik van functionele cookies. Klik hier voor meer informatie.
Akkoord
  1. Overal ter wereld worden ingrijpende maatregelen genomen om het corona-virus te bestrijden. Dat heeft grote gevolgen, ook voor de NEM. Op deze pagina delen we verhalen uit de praktijk.

     

    Klik _ hier _ voor de laatste ontwikkelingen.

     

    Alle muren vallen weg

    Geplaatst op woensdag 20 mei 2020

     

    Lucas en Rachel werken mee in het pastorale team van het ziekenhuis. In tweetallen gaan zij elke week langs alle afdelingen. Hier volgen twee korte verhalen over wat zij zoal tegenkomen.


    “We staan met tien schoonmaaksters opeengepakt in een klein kantoor. Dit is de tweede keer dat we hen bezoeken om met hen te bidden. Allemaal dragen ze een hoofddoek. De leidinggevende vraagt ons voordat we beginnen: ‘Hoe bidden jullie? Wat doen wij als jullie voor ons bidden? Herhalen we wat jullie zeggen?’ Een week later komen we terug en legt diezelfde leidinggevende aan twee van haar collega’s uit: ‘Deze mensen komen hier om ons te bemoedigen en voor ons te bidden. Wij ontvangen het met open harten en zeggen ‘amen’ aan het einde.’”


    “Het is erg druk op de afdeling intensieve zorg. Mohammed, hoofd van de verpleging, roept alle medewerkers bij elkaar: ‘Yalla let’s pray’ (vertaald: kom, laten we bidden). Een van hen zegt: ‘We hebben minimaal tien mensen nodig voor een minjan’ (een minjan is het minimum aantal mannen dat nodig is voor een gebedsbijeenkomst binnen het judaïsme). Iedereen moet glimlachen. Als ik om mij heen kijk zie ik christenen, moslims en zelfs een joodse medewerker staan. Alle muren lijken weg te vallen tijdens deze pandemie. Iedereen kijkt bezorgd. We nemen een paar minuten van hun tijd om te zeggen hoe erg we hun werk waarderen en we sluiten af in gebed. Ze bedanken ons met een vriendelijk knikje en gaan dan weer snel aan het werk.”


    Lucas en Rachel werken in een ziekenhuis in het noorden van Israël als pastoraal werker en management-assistente.

     

     

    1. Actie advocaat

      Geplaatst op donderdag 7 mei 2020

       

      Sylvia hoopt in januari 2021 via de NEM uitgezonden te worden als vrijwilliger naar Egypte. Ondertussen moet er hard gewerkt worden aan het opbouwen van een achterban. Maar hoe doe je dat in corona-tijd als er geen kerkdiensten zijn en er geen groepen mensen bij elkaar mogen komen? Wel, de TFC vergadert via skype en er worden allerlei creatieve ideeën uitgewisseld. Bijvoorbeeld de "Actie advocaat maken voor het goede doel”. Daar draaien Sylvia, haar zus en nichtjes hun handen niet voor om. Resultaat: 64 liter advocaat, 85 potten van 750 ml gevuld en … verkocht. En alle ingrediënten zijn gesponsord. De volledige opbrengst is bestemd om de uitzending mogelijk te maken. Kortom: de fondsenwerving is van start gegaan!

    1. *
    1.  

      Corrie in Jeruzalem: Onafhankelijkheidsdag

      Geplaatst op: Woensdag 29 april 2020

       

      Het is een stille dag. Onafhankelijkheidsdag wordt anders altijd uitbundig gevierd met vlaggen, parades, zingen en dansen in de straten, picknick en BBQ in de parken, nu wordt iedereen verplicht om thuis te blijven. Met een BBQ op balkon.

    1. *

    Gisteravond en vanmorgen werd de dienst in de synagoge (tegenover mij) buiten gehouden. Ongeveer 19 mensen het toegestane aantal. Er was een microfoon georganiseerd ik kon de hele dienst goed horen vanaf mijn balkon. Ik heb er van genoten. Het zingen was mooi, het HaTikva. Ik vond het indrukwekkend.

    Ik geniet van deze dag, ik werk aan mijn stapels achterstallig werk en af een toe een paar emails, en af en toe een kopje koffie. De afgelopen dagen veel gedaan, met afstand en voorzichtigheid toch veel mensen kunnen bezoeken. Voor met name de ouderen is het moeilijk om zo lang binnenshuis te moeten blijven. Zoals ze zelf soms verwoorden: opgesloten in de gevangenis. De regels versoepelen langzaam. Voor de ouderen zal dit nog even langer duren voor de eerste versoepeling gegeven zal worden. Ik probeer hen aan te moedigen om 1 x per dag even naar buiten te gaan, dan valt de dag minder zwaar. Even naar buiten wordt dan iets om naar uit te kijken.

     

     

    Ma Nisjtana

    Geplaatst op: Maandag 27 april 2020

     

    Ook in crisistijd is het haast onmogelijk voor partijleiders om hun verschillen te overbruggen. Tegelijk blijkt de relatie tussen de Israëli’s en de Palestijnen uitgerekend in deze crisistijd verrassend goed. Medische gegevens en hulpmiddelen worden op grote schaal uitgewisseld. Zelfs met Gaza lijkt een andere verhouding mogelijk. Zal deze crisis ook een wending kunnen veroorzaken in de onderlinge relaties en nieuwe mogelijkheden openen?

    Pesach (8 april), Pasen en Ramadan zullen dit jaar anders zijn. Ook de herdenkingsdagen: Jom Hasjoa in Israël op 21 april, de Israëlische Onafhankelijkheidsdag (Jom Ha’atsmaoet) op 28 en 29 april en 4 en 5 mei in Nederland. Ook in Israël wordt eerst herdacht en de dag daarna de vrijheid gevierd. Al deze dagen zullen we dit jaar op een andere manier moeten inrichten en van betekenis voorzien.

    Tijdens de seider op de eerste avond van Pesach vragen we elk jaar: Ma Nisjtana? Wat is er anders aan vanavond? Dit jaar nog meer dan ooit.

     

    Gelezen in de april-nieuwsbrief van het CIDI (Centrum Informatie en Documentatie Israël)

     

     

    1. Corrie in Jeruzalem

      Geplaatst op: Vrijdag 24 april 2020

       

      We wonen in een wereld die schudt en kraakt in al haar voegen. Maar nu: DE HEERE! In Israël maken we ons klaar voor Pesach. Met Pesach aan de Sedertafel herinnert Israël de plagen in Egypte die leidden naar verlossing. Op dit moment vechten we met een plaag die Corona wordt genoemd.

       

    1. *

    In het werk van de thuiszorg heb ik vanaf het begin mee proberen te bewegen met de omstandigheden. Geprobeerd om mee te denken en soms een beetje vooruit te denken met de mensen die ziek zijn, alleen wonen en de alleenstaande moeders met kinderen thuis. Voor verschillende gezinnen ga ik erop uit om boodschappen te kopen. De tas zet ik voor de deur, ik bel en meld dat de tas naar binnen kan. Met de ruim twee meter afstand hebben we even ‘contact’. Ik zie hoe de eenzaamheid en het ‘opgesloten’ zitten in eigen huis met name bij de ouderen zijn tol gaat eisen. De meesten van hen hebben geleden in de oorlog, herinneringen komen in alle hevigheid terug, wat zich in het alleen zijn nog meer versterkt. Zoals Noam (94) verwoordde: “De eenzaamheid van het isolement is erger dan de angst om besmet te worden.”


    Ik wil graag 'dichtbij' hen blijven, hen niet uit het oog verliezen en ook hun nood blijven zien. Ik leef bij de dag, wat vandaag mogelijk is, kan morgen weer anders zijn. Iedere dag heb ik met verschillenden telefonisch contact, dat is een goed alternatief. Dankbaar dat op deze wijze contact mogelijk is. Er is nog zo ontzettend veel om dankbaar voor te zijn.


    Corrie is werkzaam in de thuiszorg onder Joodse ouderen in Israël die alia hebben gemaakt vanuit Rusland.

     

     

    1. Lucas & Rachel in het noorden van Israël

      Geplaatst op: Woensdag 21 april 2020

       

      Wat kan er veel veranderen in een korte tijd. De maand maart zou een drukke periode voor ons worden. Er stonden allerlei evenementen gepland en het pastorale programma zou van start gaan. Maarn helaas, één voor één werd alles uitgesteld of geannuleerd. Het begon met een fondsen-wervingsactie voor de dialyseafdeling die een uur voor aanvang moest worden afgelast omdat het niet meer toegestaan was om met meer dan 100 personen bij elkaar te komen. De volgende dag werd de bestuursvergadering, waar Rachel veel werk voor had verzet, op het laatste moment geannuleerd. 

    1. *

    In dezelfde week nog werd besloten dat er geen nieuwe vrijwilligers meer konden afreizen naar Nazareth; we zouden er meer dan tien verwelkomen deze maand. En tot onze grote teleurstelling, moesten we ook het pastorale programma uitstellen. Inmiddels zijn bijna alle vrijwilligers vertrokken, meer dan twintig in totaal, en is het erg stil geworden op het terrein van het ziekenhuis. Wat een drukke maand beloofde te worden is geëindigd in een serene rust.

     

    De impact van de maatregelen rondom het coronavirus op het ziekenhuis is nog vele male groter. Het ministerie van volksgezondheid heeft gevraagd of wij onze capaciteit met 25% willen verhogen door 50 extra bedden beschikbaar te maken. De laatste paar dagen wordt er met man en macht gewerkt om dit voor elkaar te krijgen. Dit betekent onder andere dat het Doktershuis, waar we eerder over schreven, niet zal worden gebruikt voor vrijwilligers maar voor patiënten. Daarnaast zijn er veel maatregelen getroffen rondom hygiëne, werkschema’s en bezoekersuren. We passen ons aan waar nodig en proberen bij te springen waar we kunnen.

     

    Het verlenen van pastorale zorg is op dit moment niet gemakkelijk, omdat we de patiënten en medewerkers niet mogen bezoeken vanwege besmettingsgevaar. We proberen hen nu, zo goed en kwaad als het gaat, te bemoedigen en met hen te bidden via WhatsApp. De dokters, het verplegend personeel, de patiënten en hun families kunnen pastorale zorg nu meer dan ooit gebruiken. Willen jullie meebidden voor creativiteit, zodat we de juiste manieren vinden om deze bediening van gebed en aanwezigheid aan te bieden?

     

    Het is onduidelijk hoe de komende weken en maanden eruit zullen zien, maar we vertrouwen erop dat God ons kan en zal gebruiken tijdens deze coronacrisis. Laten we ons tot Hem richten en net zoals koning Josafat bidden “Wij weten niet wat we moeten doen, maar op u zijn onze ogen gevestigd” (2 Kronieken 20:12).

     

    Lucas en Rachel werken in een ziekenhuis in het noorden van Israël als pastoraal werker en management-assistente.

     

     

    1. Hanneke in Caïro

      Geplaatst op: Woensdag 15 april 2020

       

      Inmiddels is er in het land een avondklok. Van 7 uur 's avonds tot 6 uur de volgende ochtend mag je niet op straat. Het is heel lastig om een rooster te maken voor de verzorgers ook omdat de meeste vrouwelijke werkers geen avond- of nachtdiensten mogen doen van hun familie. We hebben het opgelost door een groep verzorgers een week lang in het huis te laten werken, eten, drinken en te laten slapen. Dit geeft ook bescherming tegen het virus voor de ouderen. We zijn nu in de 2e week en team 2 is aan de beurt. 

    1. *

    Het is best zwaar voor ze maar het gaat goed. Daarnaast hebben we families van bewoners gevraagd om tijdelijk een andere oplossing te zoeken voor hun vader of moeder. Dit maakt dat het werk ook minder zwaar is voor het personeel. Het blijft steeds zoeken naar oplossingen, dagelijks evalueren en kijken hoe het gaat. We zijn dankbaar dat het vooralsnog allemaal goed gaat.

     

    Hanneke is uitgezonden naar Egypte en is verpleegkundige in een bejaardentehuis in Caïro.

     

     

    1. Hans en Tya bij Jemima

      Geplaatst op: Woensdag 15 april 2020

       

      We zijn nu alweer bijna acht weken in Beit Jala en net als in Nederland gelden hier ook nog steeds beperkende maatregelen. We zijn dankbaar dat al die maatregelen effect hebben en het virus Jemima (nog) niet heeft bereikt. Ook is er in Beit Jala geen enkele coronabesmetting.

       

      Ons verblijf hier is wel heel anders dan in 2018. Toen konden we regelmatig in de weekenden iets ondernemen aan de ene of andere kant van “de muur”. Nu zitten we al acht weken achter het hek en kijken we vanuit onze kamer uit op de skyline van Bethlehem.

    1. *

    Dat uitzicht is elke dag verrassend: soms is het zo helder dat we achter Bethlehem de contouren van de bergen in Jordanië zien, op andere dagen is er een trieste regenlucht met soms een prachtige regenboog of zijn de huizen gehuld in een stofwolk die vanuit de woestijn deze kant op komt.

     

    In de straten is het stiller dan normaal. Er rijden wat auto’s, soms met gierende banden vanwege de steile weg, af en toe lopen er mensen die een luchtje willen scheppen en hoor je vrolijke kinderstemmen op de balkons van de huizen om ons heen. De dorpen Bethlehem, Beit Jala en Beit Sahour zijn van elkaar afgesloten. Alleen met een speciaal toegangsbewijs kun je nog van de ene naar de andere plaats reizen. Nu de situatie zolang duurt krijgen veel mensen grote zorgen om hun dagelijkse levensbehoeften, want hier betekent geen werk geen geld. Wat zijn wij dan toch bevoorrecht in Nederland met alle regelingen die er getroffen worden.

     

    In Jemima gaat het gelukkig naar omstandigheden allemaal goed. Iedereen spant zich in om alles zo normaal mogelijk te laten verlopen. Voor de bewoners valt het soms niet mee. Ze zijn zo gewend aan hun vaste ritme en nu is alles anders. Geen dagbesteding meer, geen gezamenlijke weeksluiting en zondagsschool en dan ook nog heel wat keren op een dag je handen moeten wassen. Dat geeft soms spanning.

     

    Afgelopen zondag was het Pasen en waren we voor het eerst sinds weken met alle bewoners bij elkaar om te zingen en te luisteren naar het verhaal over de opstanding van Jezus. Aan alle gezichten en uit alle verbale uitingen kon je concluderen dat ze ontzettend blij waren. Alle muziekinstrumenten werden uitbundig gebruikt.

     

    Onlangs hadden we met alle NEM-werkers in Jeruzalem en omgeving een gebedsbijeenkomst via een zoom-verbinding. We hebben met elkaar gebeden voor het werk en de bijzondere omstandigheden waarin we verkeren. We begonnen deze bijeenkomst met de tekst uit Jeremia 14: 7-9: “HEER, al getuigen onze wandaden tegen ons, grijp toch in omwille van Uw Naam. Talloze malen waren wij U ontrouw, wij hebben tegen U gezondigd. U, Bron van hoop voor Israël, Verlosser in tijd van benauwdheid. U bent toch in ons midden, HEER, wij behoren U toch toe? Verlaat ons niet”. Verootmoediging en vertrouwen mochten doorklinken in alle voorbeden.

     

    Hans & Tya zijn uitgezonden als Baanbrekers en zijn vrijwilligers bij Jemima, een instelling voor kinderen en volwassenen met een meervoudige beperking, in de Palestijnse Gebieden. Lees meer over uitzending als Baanbrekers.